Yüksek lisans öğrencilerine yönelik hazırlanan “İslami İlimlere Giriş” dersinin bu haftaki konusu fıkıh usulüydü. Fıkıh usulünün tanımı, tarihsel arka planı anlatıldıktan sonra, fıkıh usulünde kullanılan delillere geçilmiştir.
Fıkıh usulü, şeri hükümlerin rastgele bir şekilde değil belirli bir usul ve esaslara temel alarak bir disiplin oluşturulması anlamındadır. Tanımdan da anlaşılacağı üzere fıkıhtan sonra çıkan fıkıh usülü, konulan şeri kuralları inceleyerek kapsamlı bir delil kuramı oluşturulması amaçlanmıştır. Bundan dolayı fıkıh usulünün ortaya çıkışında öncü olan İmam Şafii’nin(r.a) öncülüğünde çıkmıştır. İmam Şafii(r.a) ilim tedrisatı önce İmam Ebu Hanife’nin(r.a) öğrencisi olan Şeybani’den (İmam Muhammed) sonra da Maliki mezhebin kurucusu İmam Malik b. Enes’den almıştır. Böylelikle iki nesil sonrasına kadar gelen ve uygulanmakta olan fıkıh ilminin esaslarını ve usulünü belirtmek amacıyla el-Risale’yi kaleme almıştır.
Fıkıh usulünün delilleri dört tanedir. Bunlar kitap, sünnet, icmâ ve kıyas olarak sıralanmaktadır. Bu delillerin ortaya konuşu da Peygamber Efendimiz’in (s.a.v.) Muaz Bin Cebel’ı (r.a) Yemen’e gönderilmesi üzerine gerçekleşen hadisi şerife dayandırılmaktadır.
